23-05-2009 Valle de los ingenios

Vandaag bezoeken we de suikerrietvelden also known als valle de los ingenios, de vallei van de suikermolens (waarvan er vroeger zo'n 70tal hebben gestaan). De trotter raadt ons aan om dit per stommtrein te doen, een lokale attractie. We komen er echter achter dat de trein in reparatie is en ze weten niet hoe lang dat nog zal duren - cuba, we love it. Dan maar in onze Hyundai. Naast tabak is suiker een tweede belangrijk landbouwproduct van Cuba. De suikerrietvelden strekken zich uit over een 100 tal kilometer, maar van de befaamde molens geen spoor. Wel een houten toren van waaruit de landheer zijn werkers in de gaten kon houden. Deze toren is dan ook de lokale toeristenval waar heel der bussen samenstromen.

Na de streek nog wat verkend te hebben, keren we terug naar Trinidad voor een Italiaanse lunch en een siësta. De rest van de middag wordt het relaxen op de patio van onze casa, zalig onder de bananenboom ontspannen. Die avond is het deverjaardag van de dochter van het echtpaar waarbij we logeren en we krijgen prompt hapjes en een cristal (het cubaanse bier) aangeboden zodat we ook wat kunnen meefeesten. Uiterard wordt de avond afgesloten met een heerlijk feestmaal bestaande uit langoust, rijst met bonen, zoete aardappelen, gebakken bananen, frietjes, salade, warme groenten, enz. Julle merken het, van de honger komen we hier zeker niet om. Later op de avond worden we nog verrast door een tropisch onweer.

22-05-2009 Op weg naar Trinidad

We vertrekken om 8h45 naar Trinidad: Daar komen we na 7 uur op de Cubaanse autopista

en andere aan, en nadat we slechts 3 keer de baan hebben moeten vragen en het laatste uur MET een cubaan op de achterbank die al 4 uur op een lift stond te wachten. In Trinidad vinden we meteen super logies bij een oud koppel en onze auto wordt bewaakt op straat voor 1 CUC. Onze kamer komt uit in een mooie patio met bananenplant. We verkennen nog even dit heerlijk dorpje met oud stadscentrum maar super veel ronselaars voor eten bij mensen thuis. Maar bij ons is het super heerlijk eten, vis met bonen, rijst, gebakken banaan...echt met super veel smaak gemaakt, vergezeld door mangosap. We vallen vredig in slaap, al halen we niet veel slaap in de te warme kamer.

20-05-09-21-05-2009 Viñales - het hart van de tabaksstreek

Het is alweer tijd om Havana te verlaten en het Cubaanse platteland in te trekken met onze huurauto. Kort na de middag vertrekken we voor onze eerste kilometertjes op Cubaanse weg. Al gauw blijkt dat: 1. in Cuba straten geen naambordjes hebben; 2. de wegen bevolkt worden door auto´s, paard en kar, liftende cubanos, fietsers en officiéle liftregelaars in geel pakje 8de zogeaamde amarillos) en dat 3. ik al kaartlezend en Tom al rijdend geen ideale combinatie blijkt in Cuba.
Na 2 keer de weg te vragen en 100 km verkeerd te rijden, belanden we dan toch op de autopista, een gigantisch brede autostrade (2 keer 3 vakken maar zonder witte lijnen) die heel goed onderhouden wordt en meer weg heeft van een landingsbaan dan van een autostrade. Ook hier is de weg multifunctioneel: auto´s, karren, fietsers, wandelaars, lifters, verkopers, amarillos enz. Aan onze afrit staat er een man te zwaaien dat de weg dicht is, maar dit bleek een trucje om op onze achterbank te springen voor een lift naar huis na het werk.

Zoals alle Cubanen blijkt hij familie in de hele wereld te hebben en stopt hij niet met praten. In Vinales wil hij meteen logement bij familie voorstellen maar we schepen hem af. Vinales is 2 straten groot maar telt meer casas particulares-slapen bij cubanen zelf die iedere maand daarvoor belastingen moeten betalen ongeacht of er toeristen zijn geweest en dus wanhopig toeristen ronselen- dan heel Havana. We belanden bij Zenobio en Maria, elk met buik zoals Sinterklaas en de kerstman samen. Maar wel schatten van mensen. We zitten midden de paarden, kippen, katten, hond enz die zijn boerderij bevolken als hij ons al een mojito aanbiedt met genoeg rum voor zijn amigo Tom. We gaan ook nog naar de drogende tabaksbladeren kijken en hij rolt een sigaarke voor ons, dat we vriendelijk afslaan. s Avonds vullen we ons maag met de eerste langoest-gigantisch en de staat verbiedt hen dat te verkopen- heerlijk! En uiteraard zijn de bonen en rijst en fruit en groenten van de partij. Maar voor 15 cuc, zo n 11 euro voor te slapen en 9 om te eten kan een mens niet sukkelen he. We vallen vredig in slaap...

Na een rijkelijk ontbijt met fruit en ultra straffe koffie vertrekken we naar de enige stad daar in de streek, Pinar del Rio. We gaan daar niet te veel woorden aan vuil maken, maar don´t go there. Niks te beleven en een totaal gebrek aan charme. Na een omweg van 2 uur -dankzij adventure tom- bevinden we ons weer in de tabaksplantages. Klaar om eem ritje met paard en kar door de vallei -eerste Unesco beschermd gebied van onze tocht-. Zenobio neemt ons mee in zijn kar lnags alle lokale bezienswaardigheden. Een gigantische grotschildering die de geschiedenis van Cubs voorstelt - waaraan Fidel een aantal dinosaurussen aan heeft laten toevoegen om aan te tonen dat Cuba toen ook al belangrijk was,niet dat die beesten daar ooit geleefd hebben, maar dat is een detail-, een heilige boom die nooit mag gesnoeid worden, zijn beste vriend die zich in een hutje tussen de velden schuilhoudt, enz. Na onze eerste suikerrietcocktail bij een andere copain, komen ze aan bij de cueva de los palmeritos, we duiken de grot in met een oude gids en een gammele lamp en iets later duiken we zelfs het zogezegde zwembad diep in de grot in!!! Ongelooflijk, daar in het pikkedonker. Daarna rijden we in rally stijl door plassen, hobbelige wegen terug naar de casas, en na 4 uur rijden ploffen we neer met alweer een mojito en nog meer verhalen van Zenobio. Dit is Cuba!!!

19-05-2009 Habana dag 2

Habana dag 2! Na ons eerste ontbijtje in Racquel ( ontbijt zelf niet veel speciaals, het obligate fruit, eitjes, rara worstjes), hup te voet naar het Kapitool. Een exacte kopie van dat in Washington, alleen zitten er geen rijke Amerikaanse senatoren in en gonst het errond van de oude wagens en van liftende cubanen.

Vervolgens de sigarenfabriek Partagas in (onderweg wel al 10 keer aangesproken om sigaren te kopen op straat). Wat een drukte in de fabriek en toch ook een concentratie, de vele stappen in het sigaar maken, alle maatregelen om de kwaliteit te checken, we mogen meekijken over de schouders van de vrouwen en mannen die de bladen selecteren, zo zorden de bladeren voor binnen en buiten op andere plantages gemaakt en zijn ze van andere kwaliteit. Andere rollen de sigaren, t leukste lijkt ons, dan worden ze gecheckt, zelfs op zuigkracht met een oude machine, dan bekeken op kwaliteit ja de kleur is ook niet altijd dezelfde. Tenslotte het inpakken, de doosjes versieren, alles zien ze, in de geur van de sigaren. Een paar miljoen sigaren worden hier per jaar gemaakt, alles manueel:Cohiba, Romeo et Julia, Monte Christo in het winkeltje kunnen we ze bewonderen al lijken ze toch niet zo goedkoop. Behalve de rum die is aan 4 euro voor een fles havana club olala.

Even een jumbo sandwich in Hotel inglaterra, een instituut maar dan vooral voor de toeristen en dan meer dan een uur in het Musee de la revolucion. Je raadt het al, de geschiedenis, door de ogen van Fidel en zijn kameraden. Wel super de moeite, maar lang. En dan laten we ons meevoeren in een COCO taxi, een heerlijk klein geeltje api achtig brommerke, hup door heel de stad naar plaza de revolucion viva cuba! Spijtig dat el commandante er niet is om urenlange speeches te geven voor honderdduizenden mensen.



We eindigen in Ambos Mundos, waar we eerder de kamer van Hemingway bezochten en storten ons in de cocktails mmm dat stijgt naar het hoofd zelfs met een hamburgesa erbij.

18-05-2009: La Habana vieja

Nog wat last van de jetlag worden we vroeg wakker en verhuizen na het ontbijt naar het correcte hotel. Na wat tips & tricks van onze lokale contactpersoon van Connections, Emilio, voelen we ons helemaal klaar om ons over te geven aan de exotische sfeer die aan Havana wordt toegeschreven. Wat ons meteen opvalt is dat Tom (of misschien zijn pesos) enorm populair zijn. Hij wordt al snel ieders amigo! Na een lange wandeling door de oude stad met zijn gezellige pleintjes, Bodeguita del medio en ook een beetje zijn doordringende geur, worden we door Toms nieuwste amigo meegetroond naar een restaurant en voor we het goed en wel beseffen zitten we met Roberto aan tafel voor de lunch. De pipo in kwestie moet zelf niks hebben, wat zijn aanwezigheid een beetje onwennig maakt.

Na de eerste bonen met rijst maaltijd ( de eerste van velen weten we nu) nemen we afscheid van Roberto en zoeken wat verkoeling in een nabijgelegen klooster van Franciscus van Assisi waar de schommelstoelen in de prachtige patio onze onverdeelde aandacht krijgen. ¡Qué vida!



Over het algemeen zijn er in deze periode heel weinig toeristen in Cuba en dat valt ook op als we ´s avonds door de staten lopen op zoek naar een restaurantje. De charme zou heel wat minder zijn moesten er busladingen met turistas de stad onveilig maken.

17-05-2009 Vertrek naar Cuba!

7.30 eindelijk, DE dag is aangebroken, voor een keer staan we met plezier vroeg op, we vertrekken naar Cuba vandaag! Sarah haar papa is stipt op tijd en hop naar Antwerpen centraal met onze gigantische rugzakken mee. Alsof we voor een maand gaan...Onze trip gaat van Antwerpen naar Amsterdam met de trein, vliegtuig naar Havana. De komende 2 weken zullen we naast Havana, de tabaksvelden van Vinales verkennen, doorreizen naar Cienfuegos en slenteren door Trinidad om te eindigen in Varadero om wat bij te bruinen.

Na het afscheid van de papa en van de laatste lekkere ontbijtkoekjes zitten we op de trein (zelfs op vakantie denken we aan de nmbs), in Schiphol aangekomen snel inchecken en na wat rondslenteren vertrekt het vliegtuig ruim op tijd richting la Habana.

9h30, 2 culinaire platjes van Martinair verder vliegen we boven Havana, MAAR slecht nieuws het is zo slecht weer dat we niet kunnen landen. Slecht weer, que? We vliegen dus door naar Varadero, 150 km verder EN onze eindbestemming. Niet zo n goed begin... maar na een uurtje op de landingsbaan daar vertrekken we terug naar havana. Daar aangekomen, na 11h dus, eindelijk in Havana.

Onze transfer naar het hotel geregeld door Connections blijkt er niet te zijn en uiteindelijk niet gevraagd door Connections grr weer een smet op hun blazoen (maar dat verhaal is voor later). Taxi in, mmmm eerste stappen of eerder km in Cubam we zien de bekende oude autos, iedereen die langs de kant staat te liften...welkom in Cuba.

Nadat in ons hotel Racquel een probleem was met de kamer, worden we naar Santa Isabel gebracht, 5 sterren, in een oud koloniaal paleis. Super mooi! Moe maar tevreden ploffen we in ons bedje neer, we zijn 20 uur wakker!

Istrië (11-12-13/08)

We ontwaken de volgende ochtend met het kroatische zonnetje op onze snoetjes. Ons hotel bevindt zich in een gigantisch Oostenrijks-Hongaars gebouw uit 1908. Vanbuiten ziet het eruit als een paleis (we waren er dan ook bij onze aankomst voorbij gereden), vanbinnen is het wat blijven steken in het Oost-Europa tijdens de koude oorlog:gigantische kamers, marmeren trappen overdekt met versleten tapijt en versierd met authemtieke TL lampen. Het ontbijt op het terras volgt deze trend.

11/08: onze eerste dag kroatië start met een bezoek aan Pula: mooie kathedraal, vele kleine straatjes, Romeins forum met tempel, Amfitheater (prachtig bij zonsondergang!!)en dit alles badend in een steeds warmer wordend zonnetje. We wanen ons in la bella Italia. Niet zo gek als je bedenkt dat de Venetiërs Kroatië en vooral Istrië eeuwenlang hebben ingepalmd. Ook vandaag vind je (en hoor je) de Italiaanse toeristen hier nog op elke straathoek. Dit resulteert natuurlijk in vele gelaterias en calamari fritti.

12/08: Na een bezoek aan Pazin, gebouwd op een klif, klimmen we verder de bergen in (met de auto) richting Motovun, een fantastisch dorpje op een heuvel. Na nog een laatste klim, maar nu te voet, worden we beloond met een indrukwekkend uitzicht op de Kroatische bergen. Een terrasje kan uiteraard niet ontbreken: verse fruitsap en obligate luidruchtige Nederlanders.
Volgende stop:Poreč, een heerlijk stadje aan het water met de Euprasiusbasiliek als Unesco erfgoed en echte toeristenmagneet. Maar meer dan de moeite waard!!

We eindigen de dag op restaurant na een teleurstellende poging om ontspannen op een keienstrand te liggen (veel volk en geen kussentje)