Dag 11 (25 augustus): Sogndal- Solvorn – Urnes/Ornes- Svelvik

We vertrekken op tijd richting mini-veerboot die zowat in de achtertuin van ons logement vertrekt. Als enige staan we daar al 40 minuten op voorhand klaar. Nadat we de kapitein en zijn vrouw zien aankomen en nog vervoegd worden door jong Engels en Nederlands geweld, vertrekken we richting Ornes. In Ornes staat de staafkerk van Urnes. De staafkerk staat op de werelederfgoedlijst van Unesco, omdat het de oudste staafkerk ter wereld is, namelijk uit de 11 de eeuw. Over heel Noorwegen werden ten tijde van de Vikings kerken gebouwd met dezelfde techniek als waarmee ze hun schepen bouwden. Boomstammen werden geknot en uitgedroogd tot ze sterk genoeg waren om als paal (staaf) te dienen voor de kerken. Deze staven werden de grond ingeboord en hierop werd dan de verdere kerk gebouwd. Van de 1100 staafkerken die er toendertijd gebouwd werden, schieten er nog maar 28 over. Al de rest werd afgebroken of in brand gestoken. De staafkerk die wij bezoeken is de oudste met de meeste versieringen (draken, leeuwen, bloemen, ...). Langs de buitenkant oogt het geheel nogal sober, maar zodra we binnen treden in dit stukje geschiedenis, valt onze mond wagenwijd open. Het is een prachtig klein kerkje, volledig uit hout met veel versieringen die er in de loop der jaren steeds aan werden toegevoegd. Omdat het hout nogal elastisch blijkt te zijn, moet de kerk hier en daar gestut worden en is ze bovendien ook al een beetje scheef gezakt. Elke keer dat er een felle wind opsteekt (en dat gebeurt regelmatig hier, zoals wij zelf hebben kunnen ondervinden), begint het geheel enorm te kraken. De gids dompelt ons onder in de toenmalige sfeer, aan de hand van de veranderingen die in de kerk door de eeuwen heen werden aangebracht.

Dromend over vikingtijden en de invasie van het christendom, vatten we onze reis naar Oslo aan. We klimmen de bergen in, het lijkt wel eindeloos, we doorkruisen verschillende soorten landschappen ( stenenlandschap, boslandschap, een mengeling, sneeuwlandschap!!, valleien,...), op een gegeven moment staan we in de sneeuw bij 4 graden celcius! Even later passeren we een paar koeien die op de weg staan. Echt ongelooflijk. Uiteindelijk komen we aan in de buurt van Oslo, we gaan dus op zoek naar een slaapplaats. Dat loopt niet van een leien dakje, we rijden de hele tijd rond maar weinig deftige campings te zien. Ook in Oslo zelf krijgen we via de telefoon niks te pakken. Uiteindelijk is het 21h als we een hytte vinden, opnieuw met zicht op de fjord, wel zonder stromend water, op een uurtje rijden van Oslo. We zijn doodmoe van het lange rijden. Morgen en overmorgen: Oslo, in 2004 de duurste stad van de wereld.