Ongelooflijk! Zo kun je onze dag samenvatten. Langzaam wakker geworden tegen 9 uur, meer dan 10 uur geslapen dus. Het weer is zo zo, we besluiten desondanks vandaag toch naar Preikestolen te gaan. Om 10h45 beginnen we met een klein hartje aan de tocht, 2 uur naar boven te stappen! Het regent niet, ook geen zon, friskes, we dragen de rugzak mee met wat water en ons pistoletjes belegd op een parking van de KIWI (=supermarkt). Sarah met haar sportschoentjes, ik met mijn bergschoenen. Het is een ongelooflijke tocht naar boven. Door de bossen, tussen stenen, watervalletjes, over de bergen, rotsen, langs de flank van de berg, langs in de bergen gelegen meren, het is echt wel zwaar.
En er komt gewoon geen einde aan, het is echt doorstappen, verstand op nul en zweten voor dood. Telkens als we denken dat we er bijna zijn, is het nog niet zo ver. Het is moeilijk te beschrijven hoe de natuur hier telkens van uitzicht verandert, op een theoretisch korte afstand. De 'paadjes' worden nog smaller, links van ons is er enkel de afgrond, er zijn ook wat meer mensen, en dan zien we het: preikestolen! (of ook soms prekestolen genoemd). We kunnen het bijna niet geloven dat we er eindelijk zijn, na 2 uur onvermoeibaar doorstappen en een kleine val van Sarah. Dit doet deugd, ontzettend veel deugd. We zijn er geraakt!!! Preikestolen is een 607 meter hoge afgesneden berg die loodrecht boven het groene water van de Lysefjord uitsteekt.
Trotter beschrijft het als ' één van de meest indrukwekkende natuurfenomenen van Noorwegen', 'een onvergetelijk zicht en onvoorstelbaar indrukwekkend', 'in 1,5 uur tot 2 uur naar de top en 2 uur terug voor getrainde trotters' (ja, mensen, wij blijken dus getrainde trotters te zijn, hip hoi!!), 'de weg is niet altijd even makkelijk, vooral niet als het geregend heeft. Zorg dus voor stevige wandelschoenen.' (dit stukje had Sarah even overgeslagen blijkbaar ;-)), 'deze tocht doe je beter niet met kinderen jonger dan 10 tenzij het berggeiten zijn die gewoon zijn aan dergelijke zware tochten door de bergen.' Enfin, we zijn er geraakt, twee ongetrainde berggeiten, één met sportschoenen, de ander met te kleine bergschoenen. Het ongelooflijk mooie uitzicht en de ervaring van daar na zo'n zware en vermoeiende tocht te staan is onbeschrijflijk en moeilijk in één foto weer te geven. Uiteraard hebben we toch verschillende pogingen ondernomen. En, om de ervaring compleet te maken, leggen we ons na enig aarzelen, zoals iedereen plat op onze buik, schuiven naar voor, tot we met onze neus net over de rand van de berg hangen en dus 607 meter naar beneden kijken. Ok, we zijn er geen half uur rustig op ons gemakske blijven hangen, maar toch. De terugtocht gaat veel vlotter, buiten een tweede valpartij van Sarah om het evenwicht te behouden (geen blijvende schade vastgesteld op t eerste zicht). Na exact vier uur na ons vertrek staan we terug onderaan de berg. We zijn dapper geweest, we hebben niet uitermate veel gezaagd en we zijn oh zo trots op onszelf!! Vanavond hebben we een lekkere maaltijd verdiend. We gaan naar de lokale supermarkt een lekker stukje lamsvlees halen met squash (reuzecourgette) en zodra we thuiskomen in onze hut, doen we even een kleine siësta. Als we wakker worden beginnen de spieren, ondanks het stretchen, al een beetje tegen te pruttelen, maar deze fysieke inspanning heeft ons deugd gedaan!
En er komt gewoon geen einde aan, het is echt doorstappen, verstand op nul en zweten voor dood. Telkens als we denken dat we er bijna zijn, is het nog niet zo ver. Het is moeilijk te beschrijven hoe de natuur hier telkens van uitzicht verandert, op een theoretisch korte afstand. De 'paadjes' worden nog smaller, links van ons is er enkel de afgrond, er zijn ook wat meer mensen, en dan zien we het: preikestolen! (of ook soms prekestolen genoemd). We kunnen het bijna niet geloven dat we er eindelijk zijn, na 2 uur onvermoeibaar doorstappen en een kleine val van Sarah. Dit doet deugd, ontzettend veel deugd. We zijn er geraakt!!! Preikestolen is een 607 meter hoge afgesneden berg die loodrecht boven het groene water van de Lysefjord uitsteekt. 
Trotter beschrijft het als ' één van de meest indrukwekkende natuurfenomenen van Noorwegen', 'een onvergetelijk zicht en onvoorstelbaar indrukwekkend', 'in 1,5 uur tot 2 uur naar de top en 2 uur terug voor getrainde trotters' (ja, mensen, wij blijken dus getrainde trotters te zijn, hip hoi!!), 'de weg is niet altijd even makkelijk, vooral niet als het geregend heeft. Zorg dus voor stevige wandelschoenen.' (dit stukje had Sarah even overgeslagen blijkbaar ;-)), 'deze tocht doe je beter niet met kinderen jonger dan 10 tenzij het berggeiten zijn die gewoon zijn aan dergelijke zware tochten door de bergen.' Enfin, we zijn er geraakt, twee ongetrainde berggeiten, één met sportschoenen, de ander met te kleine bergschoenen. Het ongelooflijk mooie uitzicht en de ervaring van daar na zo'n zware en vermoeiende tocht te staan is onbeschrijflijk en moeilijk in één foto weer te geven. Uiteraard hebben we toch verschillende pogingen ondernomen. En, om de ervaring compleet te maken, leggen we ons na enig aarzelen, zoals iedereen plat op onze buik, schuiven naar voor, tot we met onze neus net over de rand van de berg hangen en dus 607 meter naar beneden kijken. Ok, we zijn er geen half uur rustig op ons gemakske blijven hangen, maar toch. De terugtocht gaat veel vlotter, buiten een tweede valpartij van Sarah om het evenwicht te behouden (geen blijvende schade vastgesteld op t eerste zicht). Na exact vier uur na ons vertrek staan we terug onderaan de berg. We zijn dapper geweest, we hebben niet uitermate veel gezaagd en we zijn oh zo trots op onszelf!! Vanavond hebben we een lekkere maaltijd verdiend. We gaan naar de lokale supermarkt een lekker stukje lamsvlees halen met squash (reuzecourgette) en zodra we thuiskomen in onze hut, doen we even een kleine siësta. Als we wakker worden beginnen de spieren, ondanks het stretchen, al een beetje tegen te pruttelen, maar deze fysieke inspanning heeft ons deugd gedaan!
No comments:
Post a Comment